Cześc szósta- "Nie chcę, nie znaczy - nie umiem"

-Sophie, jak rozwiązałaś równanie?- matematyk, pan Duke Selphish wyrwał Soph z zamyślenia

-Yyy, słucham?- ocknęła się i gorączkowo szukała nauczyciela wzrokiem.

-Panienko Meller, na moich lekcjach się pracuje, a nie myśli o kolejnych pokazach mody w Wenecji!-rozzłoszczony nauczyciel wstał z krzesła i szybkim krokiem podszedł do ławki Soph. Jeżeli myślisz o zdaniu matury- weź się garść!- prychnął i odszedł do biurka. Steven, jak rozwiązałeś równanie?

-Sophie? Co się dzieje?- Kadra odwróciła głowę do przyjaciółki.

-Nic, to po prostu ósma lekcja i jestem zmęczona- uśmiechnęła się lekko

-Zaraz koniec- Kad puściła oczko i wróciła do liczenia.

Po równych ośmiu minutach dzwonek zadzwonił i wszyscy uczniowie wybiegli z klasy, jak stado spłoszonych koni.

-Soph! Poczekaj!- Kadra zatrzymała przyjaciółkę przed szkołą.

-Co tam?- ubrała okulary przeciwsłoneczne, a w tym czasie Kadra Ją dogoniła

-Myślałam, że może chcesz pogadać? Pojedziemy do kawiarni?- uśmiechnęła się

-O-okay- zawahała się Sophie

 

Wsiadły do auta Kad i ruszyły w stronę centrum. Przedarły się przez korek i zaparkowały przed ich ulubioną cukiernią.

-Poprosimy dwa razy Latte i ciasto orzechowe- Kad podeszła do lady i zamówiła jedzenie, a Sophie wybrała dla nich miejsce.

-Jesteś wykończona- westchnęła Kad siadając na kanapie przed Soph

-Ten matematyk to frajer! O co Mu w ogóle chodziło?

-O równanie-Kad wysunęła język

-Nie miałam nawet spisanego tego równania z tablicy- mruknęła

 

Kelnerka przyniosła im, ich zamówienie.

-Co się stało?-kadra zjadła z łyżeczki pianę mleczną.

-No sama nie wiem, jak zacząć- jęknęła Sophie i zrobiła to samo, co Kad.

-Powoli, od początku- uśmiechnęła sie zachęcająco.

-To już tydzień, jak Justin mnie "uratował_"- zrobiła palcami cudzysłów w powietrzu i spojrzała na przyjaciółkę.

-No rzeczywiście- przyznała Kad

-On codziennie do mnie pisze...

-Odpisujesz Mu?-dociekała Kadra

-Tak- mruknęła Sophie

-W czym jest problem?- upiła łyk kawy

-Ciągle o Nim myślę- Kad w głowie przybiła sobie piątkę.

-To coś złego?- opanowana ciągnęła temat

-Tak, bo nie chcę sie z nikim wiązać, a On do tego dąży? -uniosła prawą brew i wpatrywała się w przyjaciółkę.

-No może teraz nie, ale za jakiś czas możesz z Nim być?

Sophie pukała palcami o blat stołu i wpatrywała się skupiona w oczy Kad.

-No?

-Masz rację- uznała Soph

-Wiem- triumfalnie odparła Kad. Bierzmy się za ciasto- poruszyła brwiami.

                          ~Dzień z perspektywy Justina~

-Wydaje mi się, że jesteśmy w połowie sukcesu- oznajmił Dann prostując ręce i rozsiadając sie w fotelu.

-To będzie hit!-radośnie krzyknął Alfredo. Co z Tobą?- spojrzał podejrzliwie na Justina

-Co?- mruknął wyrywając się z zamyślenia.

-Co z Tobą nie tak?

-Jestem po prostu zmęczony...- wyjaśnił z obojętnością

-Justin, to nie to. Dobrze o tym wiesz!- dociekał Fredo

-Boże, jesteś gorszy od mojej babci!- jęknął i potarł kark.

-Martwimy się- Dann uniósł zmyślnie brew nad lewym okiem.

-Nie macie czym!- zapewnił Justin.

-Dziewczyna? Znowu myślisz o Selenie?- Alfredo kucnął przy Nim i spojrzał w oczy.

-Nie, to nie Ona!- zaprzeczył stanowczo

-To kto?- ze zdziwieniem zapytał Dann

-Sophie...- mruknął i spuścił głowę

-Córka Richarda?!- krzyknął Dann

-Ciszej bądź!- syknął Jus

-Podoba Ci się?

-Bardzo...

-To do Niej startuj!- bez zastanowienia powiedział Alfredo

-Kiedy próbuję! To nie wychodzi!

-Bo dziewczyny lubią być niedostępne... A jaka Ona jest? Jak wygląda?

-Ma piękne, długie blond włosy- zamyślił się. Słodki uśmiech i błękitne oczy. Ma około 160 centymetrów wzrostu. Boską figurę!

-Nasz maluszek się zakochał- zagruchał żartobliwie Dann

-Tez byś to zrobił, jakbyś Ją zobaczył!

-Mam żonę!- wytknął język

-Jest jeden problem...- szepnął

-Poznałem Ją, jak płakała po zerwaniu z chłopakiem

-O cholera...- mruknął Fredo.








Przepraszam, ze tyle czekacie znowu :-( Mogę was jedynie pocieszyć tym, że zacznie się pełna akcja fabuły opowiadania :3

Jednak od razu Wam powiem, ze bez 3 komentarzy ja nie ruszę z miejsca. Po prostu to motywuje i wiem, ze ktoś czeka...


Do miłego :-*